pozmaq

f.
1. Yazını rezin və s. ilə silmək, yaxud üstündən xətt çəkməklə qaralamaq. Əlyazmasının bir abzasını pozmaq. – <Balarza:> Məni qana salma, poz, sənə deyirəm. C. C.. Cəmilə yazdığını oxudu, bəyənmədi, pozdu, yenidən düzəltdi. S. R..
2. məc. İcazə verilməyən bir iş görmək, qaydadan kənara çıxmaq. Nizam-intizamı pozmaq. Qaydanı pozduğu üçün cərimələnmək. // İcazə verilməyən, qadağan olunmuş yerdən keçmək. Sərhədi pozmaq. – <İnci:> Düşmənlər hüdudu pozmuşdur deyə; Gedirəm xanıma xəbər verməyə. A. Ş..
3. məc. Adi qayda ilə inkişaf etməsinə mane olmaq, qarmaqarışıqlıq törətmək, nizamsız hala salmaq, dağıtmaq. <Gənc:> Birinin işləyən, o birinin müftə yeyən olması insanların həyatını pozmuşdur. Ç.. Amansız müharibə . . <kəndlilərin> yaşayışını pozmuş, yurdlarını dağıtmış, özlərini də dilənçi halına salmışdı. T. Ş. S.. // məc. Mane olmaq, maneçilik törətmək, əngəl törətmək. İşin gedişini pozmaq. – Xanlar bu hərəkətilə bayram təntənəsini pozmaq istəyirdi. M. C.. <Gülxar Nərgizə:> . . Gərək özgəsinin dincliyini pozmayasan. B. Bayramov.
4. məc. Nizamsız hala salmaq, qarışdırmaq, səliqədən salmaq. Əl uzadıb baş bəzəyin pozasan; Hər birin bir yana atasan dürüst. M. P. V..
5. məc. Dəyişmək, dəyişdirmək (əsasən inkarda işlədilir). Rüstəm kişi isə vəziyyətini pozmadan, soyuqqanlılıqla dedi. M. İ.. Pristav camaatın arasında təmkin və vüqarını pozmamağa çalışdısa da bacarmadı. Ə. Vəl..
6. məc. Danışmağa başlamaq, sükuta, sakitliyə son qoymaq. Sakitliyi pozmaq. – Aralığa çökən sükutu artıq heç kəs pozmadı. Ə. M.. Araya çökən sükutu pozmaq . . məqsədilə dilləndim. M. Rz..
7. Bax qarışdırmaq 3-cü mənada. Kefini pozmaq.
8. «Əhdi», «ilqarı», «peymanı», «vədini» sözləri ilə – verdiyi sözdən qaçmaq, əhdinə vəfa etməmək. <Nüşabə:> Olsa yer, göy mənə qarşı əlbir; Pozmaram əhdi, sözüm birdir, bir! A. Ş.. Unudur verdiyi əhdi, ilqarı; Pozur peymanını tez insan oğlu. Aşıq Şəmşir.

Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti. 2009.

Look at other dictionaries:

  • yazıb-pozmaq — f. dan. 1. Yazı işləri ilə məşğul olmaq. // Bir şey yazmaq. Yazır pozur Səbuhi; Qulaqları səsdədir. H. Hüseynzadə. 2. Bir şey haqqında götür qoy etmək, fikirləşmək. Qocalar düşünüb yazıb pozdular. M. R …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • pozdurmaq — «Pozmaq»dan icb …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • pozma — «Pozmaq»dan f. is …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • damaq — 1. is. 1. Ağız boşluğunun üst tərəfi. Damaq səsi dilç. – tələffüz edərkən dilin damağa toxunması nəticəsində çıxan səs. Damaq saitləri. 2. Ağız mənasında. Usta papirosu damağına salıb başladı işini. C. M.. Qüdrət iri barmaqları arasındakı… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • kef — is. <ər.> 1. Ruhi və ya səhhətcə vəziyyət; hal, əhval. Kefin necədir? Kefini soruşmaq. Bu gün kefim yaxşı deyil. – Böyükxanım Qulamxanın kefini pərt görüb danışdırmağa cürət etmirdi. M. S. O.. <Kərbəlayı Qubad:> Ağanın kefi, əhvalı… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • ara — is. 1. İki nöqtə, iki şey arasındakı məsafə. Bakı ilə Gəncə arasında asfalt yol var. Məktəblə evimizin arası yüz addım olar. – Qulam Əsgərov düşmən ilə öz aralarındakı məsafəni bilirdi. Ə. Ə.. 2. Boşluq, açıqlıq, boş yer, açıq yer, məsafə. Ara… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • and — is. Bir şey haqqında verilən təntənəli vəd, söz. // Sədaqətə riayət etmək haqqında rəsmi və təntənəli vəd. Əsgəri and. – Andına inanıram, xoruzun da quyruğu görünür. (Ata. sözü). Bu and ilə xəbər verir bizə cəbhədən; Bizim zəfər toplarının o… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • asayiş — is. <fars.> Əmin amanlıq, dinclik, sakitlik, nizam və qayda. Asayişi bərpa etmək. Asayişi pozmaq. Asayişi qorumaq. – Elmlər sayəsində . . insan övladının xoşbəxtlik və asayişinə səbəb olan nəcib icadlar meydana gəlmişdi. M. F. A.. Şəhərdə… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • bitərəflik — is. Mübahisə, mübarizə, müharibə edən tərəflərin heç birinə mənsub olmama. Bitərəfliyi gözləmək. Bitərəfliyi pozmaq. – Helminin bu dəstə ilə Təbrizi işğal etməsi də İranın Rusiya əleyhinə olaraq bitərəfliyini pozmaq demək idi. M. S. O …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • mütəəssir — sif. <ər.> Bir hal və hissin təsiri ilə dəyişilmiş, qüssələnmiş, dərdlənmiş, əhvalı pozulmuş, təsirlənmiş. Mütəəssir hal. – Zeynal çox mütəəssir idi. S. H.. Mütəəssir etmək – halını dəyişdirmək, kefini pozmaq, əhvalını pozmaq,… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.